Synthetische toevoegingen en hun invloed op de gezondheid

Synthetische toevoegingen en hun invloed op de gezondheid

Sommige mensen zijn allergisch voor bindmiddelen en andere toevoegingen. Daarom is het belangrijk een etiket nauwkeurig te lezen en jezelf ervan te overtuigen dat je niets verkeerds binnenkrijgt. Je kunt het beste ongecoate tabletten gebruiken of tabletten die gecoat zijn met een natuurlijk middel. Veel chemische bedrijven gebruiken coatings die afkomstig zijn van kevers die gekweekt worden op insectenboerderijen in Azië. Zonder dat je dat verteld wordt, eet je dus delen van kevers. 

Talloze vitaminemerken worden bij hoge temperaturen vervaardigd en bevatten van aardolie afkomstige oplosmiddelen zoals ethylcellulose, of ze zijn gecoat met dichloormethaan, een kankerverwekkende stof. Dr. Zoltan P. Rona, een Canadese arts die medisch redacteur is van The Encyclopedia of Natural Healing, vertelt dat sommige mensen allergisch reageren op deze toevoegingen en last krijgen van allerlei symptomen, van vermoeidheid en geheugenverlies tot depressie en slapeloosheid. ‘Hoewel de meeste gezonde mensen geen last hebben van nadelige bijwerkingen als ze kleine hoeveelheden van de giftige stoffen binnenkrijgen die worden aangetroffen in goedkope [synthetische] vitaminen, houdt het langdurig dagelijks gebruik ervan risico’s in. Meer dan 7 procent van de bevolking vertoont gevoeligheid voor deze chemische stoffen.’ 

Synthetische kleur- en smaakstoffen worden dikwijls gebruikt in vitaminen die aangeprezen worden voor kinderen. Deze toevoegingen betekenen beslist een gevaar voor hun ontwikkeling en hun mentale gezondheid. Twee synthetische kleurstoffen om mee op te passen zijn Allura rood (E129) en tartrazine (E102), maar oplettendheid is ook op zijn plaats bij kunstmatige zoetstoffen in kindervitaminen, zoals aspartaam en sacharine, naast conserveringsmiddelen als BHA (butylhydroxyanisol, E320), BHT (butylhydroxytolueen, E321) en TBHG. Deze toevoegingen hebben obscure chemische benamingen waar jij en ik nog nooit van hebben gehoord, maar je doet er goed aan deze namen in je geheugen te prenten en wel om de volgende redenen. 

In 1999 werd er op het Center for Science in the Public Interest (CSPI) een rapport voorbereid dat gebaseerd was op 23 gecontroleerde wetenschappelijke onderzoeken naar de effecten van kleurstoffen en andere toevoegingen in voeding op het gedrag van kinderen, met name voor wat betreft hun rol in het ontstaan van ADHD. Van de 23 onderzoeken waren er 17 waaruit bleek dat ‘het gedrag van sommige kinderen aanzienlijk verslechterde nadat ze kunstmatige kleurstoffen hadden binnengekregen’. Symptomen van ADHD zijn onder andere impulsief gedrag, rusteloosheid en een verminderde concentratie. Sommige onderzoeken schatten dat 17 procent van alle schoolkinderen deze aandoening heeft. 

De eerste bewijzen van het verband tussen voeding en gedrag stammen uit de jaren zeventig, toen een allergiespecialist uit Californië, Benjamin Feingold, ontdekte dat als kinderen geen kleur- en smaakstoffen krijgen, hun gedragsproblemen afnemen. Erop volgende controlestudies bevestigden dit verband en talloze artikelen, waaronder vitaminen bedoeld voor kinderen, bleken bij te dragen aan stemmingswisselingen en de ontwikkeling van gedragsstoornissen. 

Een specifieke aanbeveling van het rapport van het CSPI was dat ‘fabrikanten van voedingssupplementen die bij kinderen populair zijn het gebruik van kleurstoffen en andere onnodige toevoegingen dienen te minimaliseren’. Deze waarschuwing en aanbeveling is door de fabrikanten sinds het rapport in 1999 verscheen genegeerd. Er is verder geen enkele aanwijzing dat de heersende stroming in de geneeskunde zich bewust is geworden van het feit dat synthetische stoffen in onze voeding nadelig voor ons kunnen zijn of van het feit dat het uitbannen van deze chemische toevoegingen kan bijdragen aan een evenwichtige stemming en een goede 

 gezondheid. 

De effecten van chemische toevoegingen in onze supplementen kunnen ook andere, verreikende gevolgen hebben. Een Olympisch zwemmer, de Amerikaan Kicker Vencill, werd voor de Olympische Spelen van 2004 in Athene geschorst, omdat hij positief was getest op een steroïdeprecursor die hij zonder het te beseffen had binnengekregen met vitaminepreparaten. In 2005 klaagde hij de fabrikant aan wegens vergiftiging van zijn producten en kreeg hij een aanzienlijke financiële schadevergoeding. Het Internationaal Olympisch Comité deed een steekproef onder 240 veel gebruikte supplementen en ontdekte dat een vijfde ervan synthetische substanties bevatte die het IOC had verboden. Geen van deze substanties was terug te vinden op het etiket, uiteraard. 

Synthetische vitaminen dienen werkelijk beschouwd te worden als synthetische medicijnen, want beide categorieën van synthetische fabricaten bevatten een hoog gehalte aan geraffineerde chemische stoffen, dat alleen in milligrammen nauwkeurig te meten is. Maar zelfs metingen van synthetische vitamineverbindingen vertellen ons weinig of niets over de feitelijke werking, de voedingswaarde en de effecten ervan op ons lichaam. Alleen natuurlijke vitaminen die rechtstreeks van plantaardige bronnen afkomstig zijn, kunnen ons een juiste maatstaf geven. 

Er wordt wel gesuggereerd dat we duizenden milligrammen van de synthetische vitaminen C, E of A intraveneus zouden moeten innemen. Dat zou echter niet alleen een grote belasting van ons immuunsysteem betekenen, maar ons lichaam ook in grote verwarring brengen. Er wordt een giftige biochemische kettingreactie in gang gezet, terwijl het lichaam zijn best doet om de giftige stoffen af te voeren zodat niets van de onechte voedingsstoffen in het systeem terechtkomt. Wanneer iemand gevaarlijke bijwerkingen heeft van het innemen van synthetische vitaminen, komt dat doordat de chemische stoffen niet benut of verteerd kunnen worden en zich als gifstoffen in het lichaam ophopen. 

Op volwaardige bronnen gebaseerde vitaminen C, E en A hebben daarentegen een lagere milligramwaarde, maar het lichaam en 

de bloedcellen kunnen ze gemakkelijk opnemen en gebruiken, met als gevolg een positieve uitwerking op de gezondheid. 

Sommige synthetische vitaminen worden gemaakt op basis van koolteer. Deze stof, een kristallijn geel koolteer dat afkomstig is van aardolie, wordt niet alleen gebruikt als basis voor veel synthetische vitaminen, maar ook als drager voor andere synthetische verbindingen zoals kleurstoffen, verven en andere chemische stoffen die als ingrediënten worden gebruikt. Koolteer vindt uitgebreid toepassing in de cosmetische en voedselindustrie en kan in bepaalde concentraties kankerverwekkend zijn. 

Enkele bindmiddelen en toevoegingen in voedingssupplementen 

ο Vulstoffen worden gebruikt om het volume van het materiaal in een capsule of tablet te vergroten, zodat er 

gestandaardiseerde tabletten en volledig gevulde capsules kunnen worden gefabriceerd. Veel gebruikte non-food vulstoffen als talk (een carcinogene stof) of silicium kunnen spijsverteringsproblemen veroorzaken. Vulstoffen voor voedsel zijn onder andere maïsmeel, lactose, cellulose, sorbitol en calciumfosfaat. ο Bindmiddelen zijn verbindingen die gebruikt worden om componenten in de tablet met elkaar te verbinden en de hardheid van de 

tablet te vergroten. Bindmiddelen worden gemaakt van lecithine, honing, sorbitol, Arabische gom of cellulose. 

ο Desintegratiemiddelen worden aan veel supplementen toegevoegd om het uiteenvallen van de tablet in het spijsverteringskanaal te vergemakkelijken. Ze zorgen ervoor dat de tablet opzwelt en kapotgaat. Sommige desintegratiemiddelen worden in verband gebracht met astma-aanvallen, bepaalde vormen van huiduitslag en allergieën. Daarnaast kunnen ze bijdragen aan plaque en 

 verharding van slagaderen. ο Gladmakers en flow agents zorgen ervoor dat de tabletten gemakkelijk loskomen uit mallen en kleurbaden, en garanderen een ongehinderd transport van materialen door de tabletmachines, zodat het productieproces probleemloos verloopt. Magnesiumstearaat, calciumstearaat en stearinezuur kunnen gebruikt worden om ervoor te zorgen dat een tablet langzamer oplost. Andere bekende flow agents zijn plantaardige stearine en silica. Deze onnatuurlijke stoffen staan erom bekend dat ze onder 

 andere spijsverteringsklachten kunnen veroorzaken. ο Smaakstoffen. Zoetstoffen die dikwijls in supplementen worden aangetroffen zijn sucrose, fructose, maltodextrine, sorbitol en maltose. Zoetstoffen worden gebruikt in supplementen die bedoeld zijn om vloeibaar, poedervormig, kauwbaar of onder de tong te gebruiken. Ook kunnen er kunstmatige of natuurlijke smaakstoffen worden toegevoegd. Al deze zoet- en smaakstoffen worden chemisch samengesteld en zijn extreem schadelijk, omdat ze virussen, bacteriën en kankercellen voeden. 

ο Kleurstoffen worden doorgaans toegevoegd om marketingtechnische redenen, met name ter verbetering van het uiterlijk van producten. Sommige ervan worden verkregen uit natuurlijke bronnen als rode biet, peen en chlorofyl, maar de meeste zijn toxische chemische stoffen die schadelijk zijn voor de gezondheid. Veel van deze kleurstoffen, onder andere de rode, houden rechtstreeks 

 verband met de ontwikkeling van kankercellen. ο Coatings worden gebruikt om de houdbaarheid te verlengen, als bescherming tegen vochtinwerking en om een onaangename smaak of geur te verdoezelen. Een coating maakt inslikken gemakkelijker en zorgt ervoor dat een tablet niet uit elkaar valt. De meeste coating-materialen, die doorgaans op het etiket worden vermeld als farmaceutische of natuurlijke glansmiddelen, zijn in feite schellakken die moeilijk te verteren zijn. Als ze van petrochemische afkomst zijn, zijn ze kankerverwekkend. Schellakken worden doorgaans gemaakt van kevervleugels, terwijl natuurlijke, plantaardige coatings meestal afkomstig zijn van maïsplanten of  palmbomen. 

ο Conserveringsmiddelen. Sommige bedrijven gebruiken gezondheidsbevorderende, natuurlijke conserveringsmiddelen zoals vitamine C of E. Andere gebruiken synthetische vitaminen of synthetische stoffen, zoals niet-organische vormen van zwavel en 

     selenium. 

Alle chemische toevoegingen, conserveringsmiddelen en andere anorganische of toxische stoffen die aan voedsel toegevoegd worden, worden louter en alleen gebruikt ten behoeve van de producent of fabrikant van het product, niet ten behoeve van de consument. De fabrikant wil een product dat lang houdbaar is, dat er mooi uitziet, lekker ruikt en voor jou aantrekkelijk is, en dat alles tegen de laagste kosten en op de snelste manier, teneinde de winst zo groot mogelijk te maken. Wanneer consumenten eisen dat fabrikanten geen toxische stoffen meer aan hun producten toevoegen en die eis kracht bijzetten door te weigeren de producten te kopen, pas dan zullen fabrikanten daar werk van maken. 

 Wees alert op de volgende synthetische toevoegingen. ο Hydroxypropylmethylcellulose (HPMC, E464), ook aangeduid als hypromellose, is een plantaardige gom die gebruikt wordt als desintegratiemiddel en emulgator in druppeloplossingen. Het is bestand tegen aantasting door bacteriën. Op dit moment is nog 

     geen toxiciteit bekend. 

ο Cellulosezetmeel, dat gemaakt wordt van plantaardig materiaal, wordt gebruikt als vulstof, bindmiddel en desintegratiemiddel. Vetten die uit maïs worden gewonnen, bevatten vrij glutaminezuur. Mononatriumglutamaat (MSG, vetsin, E621), een smaakversterker, is ooit door de Amerikaanse regering verboden vanwege de kankerverwekkende eigenschappen, maar werd na heftige protesten uit de voedselindustrie over dalende verkopen weer toegelaten. 

ο Croscarmellosenatrium is een desintegratiemiddel afkomstig van plant-aardige vezels. Dit bindmiddel wordt met behulp van grote hoeveelheden chemicaliën gewonnen en kan dus chemische residuen bevatten. 

ο Natriumzetmeelglycolaat is een desintegratiemiddel dat wordt gemaakt van aardappel-, maïs-, tarwe-, rijst- of tapiocazetmeel. Het 

wordt gebruikt in tabletten die onoplosbare bestanddelen bevatten zoals magnesiumstearaat, om die te helpen afbreken. 

ο Siliciumdioxide, ook bekend als silica, is een transparant, smaakloos poeder dat praktisch onoplosbaar is in water en bekendstaat om zijn verhardende uitwerking op de slagaderen. Het is de belangrijkste component van duinzand en wordt in supplementen gebruikt als absorbeermiddel en flow agent. Het wordt ook gebruikt voor het schuren en polijsten van materialen en in de keramiek. 

ο Hydroxypropylcellulose is een vegetarische gom die gebruikt wordt voor farmaceutische productietoepassingen en als desintegratiemiddel en emulgator in supplementen. Cellulose heeft in kleine hoeveelheden voor zover bekend geen nadelige gevolgen. Dit bindmiddel kan echter gewonnen zijn met behulp van grote hoeveelheden chemicaliën en kan daardoor chemische 

 residuen bevatten. ο Allura rood (E129) is een onoplosbaar pigment dat gebruikt wordt in voedsel, medicijnen en cosmetica. Het National Cancer 

Institute heeft gemeld dat p-credine, een chemische stof die gebruikt wordt voor het bereiden ervan, bij dieren kankerverwekkend  blijkt te zijn. 

ο Polyethyleenglycol 3350 (PEG) wordt gebruikt als emulgator, bind-middel en oppervlakte-actieve stof (verlaagt de oppervlaktespanning van materialen ter ondersteuning van de fabricage van een droge tablet of om een vloeibaar product te helpen oplossen). Het maakt beter bestand tegen vocht en oxidatie. Polyethyleen is een gepolymeriseerde ethyleenhars en glycol is een alcohol. Beide kunnen aanleiding geven tot hoest en andere toxische reacties. Chemicaliën als ethyleenhars en andere die onder de benaming ‘plastics’ vallen, kunnen de oestrogeenbalans van het lichaam verstoren. Een verhoogde oestrogeenspiegel is een bekende oorzaak en een symptoom van bepaalde typen kanker. Plastics wasemen gasachtige dampen uit van hun chemische componenten, wat in feite chemische vervuiling betekent. Polyethyleen is giftig en daarom ongezond. 

ο Magnesiumstearaat (E572) is een flow agent en oppervlaktesmeermiddel van dierlijke of plantaardige oorsprong. Het is onoplosbaar in water en heet niet-toxisch te zijn, maar het kan de opname van voedingsstoffen hinderen en heeft wellicht nog andere toxische bijwerkingen, omdat het normaal gesproken gemaakt wordt met gehydrogeneerde vetten. 

ο Harsen worden gebruikt als bindmiddel en maken beter bestand tegen water. Ze kunnen een plantaardige of synthetische oorsprong hebben en worden gebruikt in lak, vernis, inkt, kleefstoffen, synthetische plastics en 

farmaceutische producten. Synthetische vormen zijn onder andere polyvinyl, polystyreen en polyethyleen. De meeste harsen gedragen zich als plastics en wasemen dus chemische dampen uit. Net als de meeste plastics hebben sommige harsen enkele toxische bijwerkingen, in de meeste gevallen doordat ze na inname afgezet worden in lichaamsweefsel, waar ze een onbekende 

     schade aanrichten. 

ο Dicalciumfosfaat is een mineralencomplex van calcium en fosfor, gewoonlijk gebruikt bij het fabriceren van tabletten en als vulstof. Fosfaten kunnen bij personen die erg gevoelig zijn voor MSG dezelfde symptomen veroorzaken als MSG. 

ο Polysorbaat 80 is een niet-ionische oppervlakte-actieve polymeer die oliezuur, sorbitol en ethyleenoxide bevat. De stof wordt verkregen door bacteriologische fermentatie en gebruikt als emulgator, dispergeermiddel en stabilisator in voedsel, cosmetica, supplementen en andere farmaceutische producten. Polysorbaat 60 en 80 kunnen besmet zijn met dioxaan, een kankerverwekkende stof. Dioxaan dringt gemakkelijk de huid binnen. Hoewel dioxaan gemakkelijk en goedkoop uit producten verwijderd kan worden door het product tijdens de fabricage te vacuüm-strippen, is het onmogelijk te bepalen bij welke producten dit is gebeurd, want het hoeft niet vermeld te worden in de productinformatie. 

ο Titaniumdioxide is een anorganische (onverteerbare) oxidant die gebruikt wordt als witmaker en heeft geen positieve invloed op de gezondheid. Titaniumdioxide kan echter onder andere longirritatie veroorzaken. Het wordt gebruikt in verf, coatings, plastics, papier, inkt, vezelstoffen, voedsel en cosmetica. Deze stof wordt voornamelijk gebruikt om het uiterlijk van producten te verbeteren. 

ο Povidon (PVP) is een synthetische polymeer die gebruikt wordt als dispersie- en suspensiemiddel. ο Farmaceutisch glazuur is een schellak die sommige fabrikanten gebruiken als coating voor vitaminetabletten. Schellak wordt niet 

opgelost door het maagzuur en is dus moeilijk door het lichaam te verwerken. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *