De vismisser

De vismisser

Omega-3 -vetzuren zijn ook te vinden in zaken die wij niet zouden willen aanbevelen, zoals canolaolie, visolie, zalm, makreel, sardines, ansjovis, Albacore-tonijn en andere vissoorten, en in onder andere zeehonden en dolfijnen. Er wordt veel gepraat over de voordelen van het nuttigen van visolie, vooral omdat veel visoliesoorten aanzienlijke hoeveelheden omega-3’s bevatten. Maar is visolie eigenlijk wel echt goed en veilig voor je? 

Herinner je je nog de verhalen van moeders die hun kinderen iedere dag levertraan gaven? Misschien waren onze oceanen, zeeën en rivieren zeventig jaar geleden nog schoon en kon je er schone vis uit halen, maar tegenwoordig zijn ze verzamelplaatsen van vergiften geworden. Ons water en de dieren die daar leven zijn net zo vervuild als onze lucht en onze bodem. 

De tonijn die wordt verkocht is een van de meest vervuilde vissoorten die je kunt krijgen. Onder andere in de Verenigde Staten wordt van regeringswege een drastische vermindering van de consumptie van tonijn bepleit, omdat alle tonijn die tot nu toe is getest, bedenkelijke hoeveelheden kwik en andere zware metalen bevat. Kwik is giftig en tast het functioneren van het menselijk zenuwstelsel aan, inclusief de hersenen, leidt tot het afsterven van zenuwcellen en veroorzaakt talloze daarmee verband houdende 

 ziekten. 

Volgens een rapport van Finse onderzoekers moeten mannen van middelbare leeftijd vis met een hoog kwikgehalte (o.a. zalm, bot, makreel, kabeljauw, kreeft en garnalen) vermijden, omdat ze daardoor een groter risico lopen op hartaanvallen en andere hartkwalen. Onderzoekers van de universiteit van Kuopio in Finland hebben de gezondheid en eetgewoonten van 2682 Finse mannen in de leeftijd van 42 tot 60 gemonitord en ontdekt dat die, als er sprake is van een verhoogd kwikniveau, een 50 tot 70 procent grotere kans hebben op hartaanvallen, hartkwalen en vaatziekten. In een ander onderzoek, gepubliceerd in The American Heart Association Journal, werd ontdekt dat mannen met een hoog kwikgehalte in hun lichaam 60 procent meer kans hebben op hartkwalen en 70 procent meer kans om te overlijden aan een hartaanval. (‘Mannen van middelbare leeftijd moeten geen vis eten waar veel kwik in zit, omdat dit voor hen een groter risico met zich meebrengt op het krijgen van hartaanvallen en andere hartkwalen’, aldus Joan Lowy, Scripps Howard News Service, 1 februari 2005.) 

Het verhaal van tonijn geldt ook voor zalm, kabeljauw en andere vissoorten die gebruikt worden voor de productie van visolie met een hoog omega-3-gehalte. Gekweekte vis bevat tegenwoordig nog hogere niveaus van zware metalen dan in het wild gevangen vis. Dit komt voor een deel doordat de kwekers hun vis voederen met gemalen vismeel van andere soorten die veel gif bevatten. Kwekers moeten ook grote hoeveelheden antibiotica gebruiken om zich snel uitbreidende ziekten en een hoge sterfte door virussen en bacteriën tegen te gaan. In viskweekvijvers komen extreem veel ziekten voor, want ze zijn veel te dicht bevolkt, waardoor er onvoldoende zuurstof aanwezig is om microben op een beheersbaar niveau te houden. Praktijken om de verkoopbaarheid van bepaalde vissoorten te verbeteren zijn onvoorstelbaar onnatuurlijk. Gekweekte zalm, die een ernstig gebrek heeft aan voedsel dat in de natuurlijke omgeving wel voorhanden is, wordt ingespoten met kleurstof om het anders zo bleke vlees de oranjeroze tint te geven die de consument verwacht. Viskwekerijen zijn ontstaan om aan de vraag naar bepaald voedsel te voldoen en ze hebben niet alleen een heel ongezond effect op dat voedsel, maar ook op ons milieu. 

We merken ook dat veel vis besmet is met ciguatera, een vergiftiging die verband houdt met het chronisch vermoeidheidssyndroom. Het ciguateravergif is afkomstig van de algen die door kleine zeedieren op de koraalriffen worden gegeten.  Deze dieren worden door grotere vissen gegeten en komen via deze bij de mens terecht. 

Wij raden nooit aan om visolie te gebruiken of vis te eten. Zoals we al zeiden, is gekweekte vis ernstig verontreinigd met kleurstoffen, van slechte kwaliteit, als voedsel besmet met residuen van bodemverontreinigingen die het water vervuilen en inwendig biochemisch verontreinigd als gevolg van stress door overpopulatie. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *